Στην εποχή μας, η αναζήτηση της κανονικότητας φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε μια δυστοπική πραγματικότητα, όπου η ψυχική βία και η αρνητικότητα κυριαρχούν. Ακολουθούμε τον στοχαστή Pascal στον δρόμο της αδιαφορίας, καθώς προσπαθούμε να απομονωθούμε από τον παρακείμενο γκρεμό, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούμε έναν κόσμο που μας εμποδίζει να αντικρίσουμε την αλήθεια.

Η Υπερβολική Θετικότητα:

Η σύγχρονη κοινωνία επικεντρώνεται στη θετικότητα, αλλά η υπερβολική αυτή προσέγγιση έχει ως αποτέλεσμα να μένουμε γυμνοί και εκτεθειμένοι στη βία που κρύβεται στα σκοτεινά μας μέρη. Η προσπάθεια να διατηρήσουμε μια ιδανική ταυτότητα οδηγεί σε εξάντληση και σε μια διαρκή αντιπαράθεση με τον εαυτό μας.

Η Αρνητικότητα και η Αντικειμενικότητα:

Αποκρύπτοντας τον πραγματικό εαυτό μας πίσω από την πρόταση “αξίζω-αξίζω”, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ξενότητα του εαυτού μας. Η αρνητική πλευρά της θετικότητας αντανακλάται στις πράξεις και τις ιδέες που αρνούμαστε να αποδεχθούμε, δημιουργώντας έναν κύκλο αυτο-ετεροκαταστροφής.

Η Ψυχολογία της Βίας:

Η βία εκδηλώνεται όχι μόνο στις πράξεις αλλά και στις σκέψεις μας. Η άρνηση της ετερότητας εγγράφεται στο σώμα με βαρβαρότητα, δημιουργώντας έναν μηχανισμό αυτοπροστασίας που είναι εξίσου βίαιος.

Η Εξαντλητική Αναζήτηση της Κανονικότητας:

Πώς μπορούμε να βρούμε μια κανονικότητα που να χωράει όλες αυτές τις πτυχές; Η αναζήτηση αυτής της ισορροπίας απαιτεί την αντιμετώπιση της ξενότητας του εαυτού μας και την αποδοχή της διαφορετικότητας.

Καταστρέφοντας τα Καθιερωμένα:

Η πραγματική κανονικότητα απαιτεί τον αφοπλισμό των καθιερωμένων ιδεών και προσεγγίσεων.

Η πραγματική κανονικότητα δεν είναι πάντα σύμφωνη με τα καθιερωμένα πρότυπα και ιδέες που επιβάλλονται από την κοινωνία. Η αναζήτηση αυθεντικότητας και αλήθειας συχνά απαιτεί τον αφοπλισμό των στερεοτύπων και των προσδοκιών που καθιστούν τη διαφορετικότητα και την ανασφάλεια ανεπιθύμητες.

Ο αφοπλισμός αυτός προϋποθέτει την αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας και της ποικιλομορφίας ως αναπόσπαστων στοιχείων της ανθρώπινης εμπειρίας. Ενώ οι καθιερωμένες ιδέες συχνά προσπαθούν να επιβάλλουν έναν στενό και περιοριστικό ορισμό της “κανονικότητας,” η αλήθεια είναι ότι κανένας από εμάς δεν είναι τέλειος, και η διαφορετικότητα μας κάνει μοναδικούς.

Στον κόσμο της ψυχικής υγείας, ο αφοπλισμός των καθιερωμένων προσεγγίσεων ανοίγει τον δρόμο για την ανακάλυψη διαφορετικών μονοπατιών προς την ευζωία. Η αποδοχή της ποικιλομορφίας στην ψυχική υγεία σημαίνει ότι κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ζητήσει βοήθεια και υποστήριξη με τον τρόπο που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες του.

Η Κοινωνική Πίεση και ο Αγώνας για την Αυθεντικότητα:

Συχνά, η κοινωνία ασκεί πίεση για τη συμμόρφωση σε προκαθορισμένα πρότυπα, δημιουργώντας ένα κλίμα όπου η διαφορετικότητα θεωρείται παράξενη ή ανεπιθύμητη. Οι άνθρωποι συχνά αισθάνονται τον αγώνα μεταξύ της επιθυμίας για αυθεντικότητα και της πίεσης να προσαρμοστούν στα καθιερωμένα πρότυπα.

Η διαδικασία αφοπλισμού και αποδοχής του εαυτού αντιπροσωπεύει ένα εξελικτικό ταξίδι προς την αυθεντικότητα. Αντί να καταπνίγουμε τις διαφορετικότητές μας, μπορούμε να τις αγκαλιάσουμε και να τις χρησιμοποιήσουμε ως πηγή δύναμης. Αποδεχόμενοι τον εαυτό μας, αναδεικνύουμε έναν πλούτο πόρων για την ατομική και κοινωνική μας

Η Κρυμμένη Μήδεια της Ψυχικής Υγείας:

Η ιστορία της “Μήδειας της Πάτρας” αποτελεί μια συμβολική απεικόνιση της ψυχικής βίας και της ανάγκης για αυτοτιμωρία. Συχνά, η κοινωνία αρνείται να δει την αλήθεια, προτιμώντας να εμπλακεί σε έναν εσωτερικό πόλεμο. Η αίτηση της κοινότητας για εκδίκηση αποτελεί έκφραση της αδυναμίας μας να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της ψυχικής ασθένειας.

Η Αναζήτηση της Αυθεντικής Κανονικότητας:

Για να αντιμετωπίσουμε αυτήν τη σύγχρονη κρίση, πρέπει να αναζητήσουμε μια αυθεντική κανονικότητα που να συμπεριλαμβάνει τις σκοτεινές πτυχές του εαυτού μας. Η αποδοχή της διαφορετικότητας και η αντιμετώπιση της ψυχικής υγείας ως μέρος της φυσιολογίας μας αποτελούν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αντικαθιστώντας την Απόκρυψη με την Ανοχή:

Η ουσιαστική θεραπεία απαιτεί την αντικατάσταση της απόκρυψης με την ανοχή. Όσο περισσότερο ανοίγουμε τη συζήτηση σχετικά με τις ψυχικές δυσκολίες, τόσο πιο δυνατή γίνεται η αντιμετώπισή τους. Η κοινωνία χρειάζεται να αποφύγει την τάση της αρνητικότητας και να υιοθετήσει μια προσέγγιση ενδυνάμωσης.

Η Ελευθερία μέσα από την Αποδοχή:

Η αποδοχή της πληρότητας του εαυτού μας αποτελεί την πύλη για την ελευθερία από την ψυχική βία. Αντί να αποκρύπτουμε τις σκοτεινές μας πτυχές, μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε και να εργαστούμε για την εξισορρόπησή τους.

Στην προσπάθειά μας να βρούμε την αυθεντική κανονικότητα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη θετικότητα και την αρνητικότητα με ισορροπημένο τρόπο. Μέσα από την ανοχή, τη συναισθηματική ειλικρίνεια και τη συμπόνια, μπορούμε να απελευθερωθούμε από τους δεσμούς της ψυχικής βίας και να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που αντιμετωπίζει την πραγματικότητα με ειλικρίνεια και σεβασμό.